Verbazing over de liefde voor het Championship

30/08/2010 11:45

Terwijl we door de media vorige week vanuit Arnhem dagelijks minutieus op de hoogte werden gehouden van de gebeurtenissen rond Merab Jordania, werd in Londen de voetballoopbaan van Edgar Davids (foto) juist in relatieve anonimiteit nieuw leven ingeblazen.

Niet dat het een straf was trouwens, om Jordania een tijdje uitgebreid via de televisie te volgen. Sterker nog: het was topentertainment. Helemaal toen NOS-verslaggever Joep Schreuder besloot de mysterieuze geldschieter op het parkeerterrein van Stadion Gelredome op te wachten.

Eenmaal gearriveerd begon hij daar de verbaasde Jordania eerst een tijdje expres voor de voeten te lopen en daarna met draaiende camera te achtervolgen tot aan de hoofdpoort, intussen associatief vragen afvurend zoals Wilibrord Frequin in zijn beste dagen.

Van het gesprek dat werd gevoerd was nauwelijks iets te volgen en ik kan me ook niet voorstellen dat er iets interessants werd gezegd, maar het was al met al hallucinerende televisie. Ik zou er uren naar kunnen kijken.

Intussen was toen in Londen al besloten dat de rentree van Edgar Davids zou worden uitgesteld. Zijn leeftijd (37) in combinatie met zijn lichte gebrek aan wedstrijdritme (twee jaar niet op niveau gespeeld) maakte het onverantwoord om nu al voor zijn nieuwe werkgever Crystal Palace te debuteren.

Davids - ex-Ajax, -AC Milan, -Juventus, -Internazionale, -Barcelona, -Tottenham Hotspur - is opvallend genoeg niet de eerste gevierde international die plotseling een voorliefde voor het Championship aan de dag legt.

Doelman David James, op het WK nog drie wedstrijden onder de lat bij Engeland, liet al eerder een aanbod van Celtic lopen voor Bristol City, een bescheiden clubje op het tweede profniveau, waar hij tot ieders verbazing een contract voor een jaar tekende. Vooral tot zijn eigen verbazing trouwens.

In News of the World verklaarde hij zijn keus voor Bristol City met de zin: 'ik weet nu eenmaal niet zo veel van voetbal.' Een andere reden om zijn loopbaan juist bij deze club voort te zetten was vooral van praktische aard. 'Ik heb een huis hier in de buurt', zei hij, 'en ik hou van deze omgeving.'

Dan had Craig Bellamy een romantischer reden om zich door het steenrijke Manchester City uit de Premier League te laten verhuren aan het modale Cardiff City in het Championship.

Bellamy komt uit Cardiff. Het is moeilijk voor te stellen bij een man wiens liefhebberij bestaat uit het smijten van kleedkamermeubilair naar leidinggevenden en het aftuigen van studenten voor de deur van nachtclubs, maar het lijkt zowaar ouderwetse clubliefde die hem terugdreef naar Cardiff.

Wat voor Edgar Davids de precieze reden is om uitgerekend het Championship te kiezen als podium voor zijn rentree is nog niet helemaal duidelijk.

Hij liet zich in de rust van de wedstrijd tegen Ipswich Town wel even op het veld zien, zwaaide daar met een Crystal Palace-shirt waar het prijskaartje nog aan hing en gaf ook nog een paar korte interviews, maar die waren zo oppervlakkig dat hij het net zo goed niet had kunnen doen.

De vraag blijft dus: waarom wil een gearriveerde internationale ster in ruste na twee jaar terugkeren in een competitie die wordt bevolkt door spelers al Robby Savage van Derby County (89 gele kaarten en ooit geschorst omdat hij het toilet van de scheidsrechter express had bevuild) en beruchte teams als Millwall met hun niet minder beruchte hooligans, bekend van de gezellige slogan No one likes us, we don't care?

Tot nu toe zwijgt Edgar Davids hierover.

Maar wat het ook is dat hem drijft, het zal altijd origineler en avontuurlijker zijn dan al die ex-sterren die vanuit hun comfortabele hotelsuites in het Hilton Abu Dabi laten weten dat ze 'voor het avontuur zijn gegaan' of – nog erger – in een of andere woestijnstad met een zelfgevouwen tulband op hun hoofd iets jokken over 'een sportieve uitdaging.'

Dat is allemaal gelul. Edgars Davids heeft tenminste ballen. Die gaat dit seizoen voor zijn lol uit naar Millwall.

Michel van Egmond