Gek zijn ze, maar ongevaarlijk gek

03/10/2011 11:30

Na een week te hebben moeten kijken naar gemaskerde fanatici die in Rotterdam het Maasgebouw bestormden alsof het een vijandig Middeleeuws slot was, boden de nostalgici achter www.indehekken.nl godzijdank tegengif.

Net voordat je begon te vermoeden dat elke voetbalsupporter een schuimbekkende relschopper is, kon je op hun cultsite kijken naar de oude BBC-documentaire Two Tribes, over de emoties rond de Tyne-Wear Derby, de strijd tussen Newcastle United en Sunderland. De aanhangers die daarin worden geportretteerd zijn minstens zo fanatiek als de halve wilden die graag met ijzeren staven op een clubgebouw inhakken, maar gelukkig een stuk minder agressief. Ze zijn wel gek, maar ongevaarlijk gek.

In dertig minuten tijd maakt de kijker bijvoorbeeld kennis met Peter Kane, een vadsige Geordie met een Newcastle-shirt en zó'n hekel aan Sunderland dat hij zelfs weigert bacon te eten, omdat het rood hem te veel aan zijn aartsrivaal doet denken. Je ziet hem tussen andere drinkebroeders in de pub zitten. Ze zingen een liedje over Alan Shearer en houden daarna een foto omhoog van Peter Reid. Van Peter Reid kun je veel zeggen, maar niet dat hij de knapste man uit de geschiedenis van de Premier League is.

Op de plek waar je normaal gesproken het gezicht van de Sunderland-manager zou verwachten, word je nu dan ook aangegrijnsd door een apenkop. 'Peter Reid eats bananas with his feet!', zingen volwassenen mannen rond de toog. Ze zien er erg gelukkig uit.

Het blijft fascinerend te zien wat voetbal bij mensen teweeg kan brengen. Bijvoorbeeld wanneer je naar het gezicht kijkt van gevangenbewaarder Gary Stephens. Hij vertelt over de zwartste dag in zijn leven als Sunderland-supporter. De was de dag waarop de gevangenisdirectie besloot de blauwe bedrijfskleding in te ruilen voor zwart-witte. Tien jaar lang liep Gary Stephens al noodgedwongen in de kleuren van de aartsrivaal. Hij werd er met elke werkdag chagrijniger van.

Maar de fanatiekste van allemaal is toch Gary, een inmiddels 52-jarige vorkheftruck chauffeur uit het gehucht Seaham. Vroeger heette Gary Norman Lamb gewoon Gary Norman Lamb. Maar sinds het voorjaar van 2000 heet hij officieel Garry Sunderland AFC Lamb. 'Ik probeerde zo nog iets dichter bij de club te komen', zegt Gary in de documentaire over zijn naamsverandering, terwijl hij naar zijn lievelingsstadion stuurt. Zijn auto is van binnen helemaal rood-wit en op de bumper zit een sticker met de tekst I'm Sunderland till I Die.

Over doodgaan gesproken: Gary heeft een vriend al de opdracht gegeven een roodwitte kist voor hem te timmeren. Ook staat in zijn testament dat hij na overlijden nog één keer naar het Stadium of Light moet worden gereden voor een minuut stilte tegenover de spelersingang. En thuis heeft Gary Sunderland AFC Lamb ook nog een officiële brief van de club liggen. Daarin wordt hem toestemming verleend zijn as te laten uitstrooien over het veld waar hij al sinds zijn tiende onafgebroken naar kijkt, elke thuiswedstrijd weer.

De Two Tribes-documentaire maakte destijds van Gary een bescheiden beroemdheid. Tegenwoordig zijn zelfs zijn trouwfoto's op internet te vinden. Daarop zie je hem in een rood-wit gestreept colbert voor het altaar staan. In 2005 ontving hij de onderscheiding Englands Most Loyal Football Fan en ook dat was niet overdreven. Gary is zo iemand die alles voor zijn club doet, behalve met een ijzeren staaf op een glazen deur rammen dan.

Op zijn zestiende liftte hij al met een vriend naar Alicante voor een onbeduidende oefenwedstrijd van Sunderland. Ze deden er een week over en toen ze aankwamen bleek de wedstrijd te zijn afgelast vanwege een griepepidemie in de spelersgroep. Het heeft zijn enthousiasme nooit getemperd.

Zelf heeft hij berekend dat hij in dertig jaar maar veertien wedstrijden heeft gemist, waarvan tien oefenwedstrijden die Sunderland in 1976 in en rond Tahiti speelde. Die andere vier moest hij laten lopen vanwege geldgebrek, de bruiloft van zijn zus, een zware voedselvergiftiging en een auto-ongeluk. Over dat laatste voorval werd Gary een keer geïnterviewd door een journalist van The Independent.

Hij zei: 'Ik was op weg naar het stadion van West Bromwich Albion, toen ik op de snelweg in een zware crash terecht kwam.'
'En?', wilde de journalist weten, 'hoe liep het af?'
'Oh, 1-0 verloren', zei Gary toen.

Michel van Egmond