Het is inmiddels een vast patroon bij Robin van Persie

07/11/2011 08:30

Robin van Persie bracht vorig weekend, vlak nadat hij voor Arsenal had gescoord, de Hitlergroet. Hij ontkent dat in alle toonaarden. Flauw.

Ik heb de beelden teruggekeken en ik denk dat Van Persie het liefst in een open wagen langs de tribune wordt gereden en dat de regie van voetbalwedstrijden voortaan door de zoon van Leni Riefenstahl wordt verzorgd. Kinderachtig om nu te gaan zeggen dat het gewoon spontaan in hem opkwam tijdens het vieren. Je graaft ook geen massagraf na het maken van een doelpunt.

Wat Van Persie zijn verhaal zo ongeloofwaardig maakt, is dat het gemaakte gebaar er niet spontaan uitziet. Het is geen koprol, geen sprongetje of een gebalde vuist, maar een van tevoren bedacht ritueel gebaar. Hij moet er van tevoren op hebben geoefend. Als ik zou scoren voor Arsenal, ik denk niet dat ik snel, heel spontaan, op het idee zou komen om allebei mijn schouders aan te tikken en mijn rechterarm te strekken. Daar moet hij van tevoren over hebben nagedacht.

De vraag is vooral: hoe kan hij dit in de toekomst beter doen? Met heel eenvoudige hulpmiddelen. Hij kan van tevoren met een viltstift een stukje van zijn wijsvinger zwart maken en die hollend onder zijn neus doen. Hij kan de hele wedstrijd met een adelaar op zijn schouders spelen en achteraf zeggen dat hij geen idee heeft waar die opeens vandaan kwam. Hij kan zijn shirt uitdoen en een bruin hemd laten zien, met daarop de tekst: Schiessen Mensch!

Het is inmiddels een vast patroon bij Robin van Persie: iets heel doms doen en dan zeggen dat wij het allemaal verkeerd hebben begrepen. Als hij tijdens het WK vloekend van het veld loopt en zichzelf buiten de groep plaatst, dan hebben wij dat verkeerd gezien. Deed hij juist aan teambuilding. Als er ruzie is over het nemen van een vrije trap, dan zit dat in onze zieke koppen. Hij wilde gewoon de bal nog even droogwrijven voor Wesley.

Zo gaat het nu ook. Van Persie liep over het veld zoals Mussolini door Rome marcheerde, en als daar iets van wordt gezegd dan zijn wij ziek in ons kop. Hoe we het alleen al kunnen denken. Een ding moet je hem nageven: hij weet wel precies in welk land hij het doet. In Engeland kijkt niemand daarvan op. Daar ging Prince Harry drie jaar geleden verkleed als nazi naar een feestje en danste een avond lang de hokiepokie met een swastika op zijn arm.

Als Van Persie een kerel is, dan trakteert hij ons komend weekend meteen wéér op een staaltje dictatorblijdschap. Ik vind dat hij nu moet doorpakken. Maling hebben aan alles en dit weekend, na een doelpunt, zich snel verkleden als Mao Zedong en zwaaiend met een rode vlag en een zak rijst op zijn rug langs de tribunes hollen.

Je bent meteen van alles af als je hollen na een doelpunt verbiedt. Je viert het, rustig lopend, met je teamgenoten. Geen rare dansjes bij de cornervlag, niet net doen alsof je een achterlijk kind in je armen in slaap probeert te wiegen, niet net doen alsof je met een fictieve kruisboog in het linkeroog van je trainer schiet. Rust. Bezinning. Je hebt gescoord, heel fijn, maar morgen is er weer een dag. Je kunt wel gaan lopen juichen, maar een dag later sta je zoals gewoonlijk weer in de verkeerde rij bij de buurtsuper te wachten op een vrouw die aan het kassameisje uitlegt dat de postelein in de reclame is. Het ergst zijn scorende spelers die weghollen en teamgenoten van zich afduwen.

Eigenlijk vind ik dat die iets in hun shirt genaaid moeten krijgen, een ster bijvoorbeeld, waardoor je ze in de toekomst makkelijk herkent. Dan laat ik Van Persie wel uitleggen dat ik daar echt niets mee bedoel. Ik zou graag een keer met zo'n duwende wegholler willen voetballen. Op hem afhollen om hem te feliciteren, wachten tot hij je probeert te ontwijken en hem dan keihard op zijn knie schoppen. Als hij vraagt waarom ik dat deed, zeggen: Je liep weg en ik wilde je even feliciteren. Vandaar. Succes met revalideren.

Nu ik erover nadenk: die Kevin Strootman, in de spelerstunnel van De Grolsch Veste, hoe die, na zijn rode kaart, heel wild met zijn vuisten op deuren roffelde: precies prins Bernhard in Londen toen hij hoorde dat de Grebbenberg was veroverd.

Ik vond het jammer, al die vervelende verwijzingen naar de oorlog, juist in een weekend dat de liefde door mijn lichaam stroomde. Ik las zaterdagmiddag het boek KEES van Kees Jansma en ik weet het nu zeker: ik houd van hem.

Niemand zal dat fijner vinden om te lezen dan Kees zelf. Dat maakt zijn boek zo ontroerend. Ik zeg dat zonder enige ironie. Kees wil armen om zich heen, het maakt niet uit van wie. Van zijn vader, van Willem, van Rinus, van Bert en ook van de mensen die hem aanvallen. Ik ken niemand die zo graag hoort dat je van hem houdt.

In het boek staan prachtige verhalen over het EK 1988, over zijn tijd met Johan Derksen bij VI, over zijn werk als perschef van het Nederlands elftal en in al die verhalen is dit wat ontroert: de permanente verbazing dat het uitgerekend hém allemaal gebeurt. Dat mensen écht van hem lijken te houden. Steeds maar weer beschrijft Jansma in het boek hoe verrast hij is als sporters hem graag spreken. Hij vertelt over een autorit met Willem van Hanegem en Wim Kieft. Jansma is een hele reis lang de stralende jongen in het kinderzitje.

Een paar jaar geleden belde Kees Jansma mij op, na wat zenuwachtige bemiddeling van Paul Onkenhout, omdat ik in de Volkskrant een kritisch stukje over hem had geschreven. Ik luisterde naar zijn uiterst correct geformuleerde verhaal en hoorde nog iets anders: Kees vond het vreselijk dat ik niet van hem hield. Hij wilde iets rechtzetten. Ik moest van hem gaan houden.

Kees, in alle eerlijkheid, dat is je gelukt. Je schreef een prachtig, oprecht boek. Schitterende hoofdstukken over je vader. Mijn armen om je heen. Ik vind je echt, echt waar, heel goed.

Nico Dijkshoorn