Column Wekking - Een bidprentje van een finale

16/05/2011 17:00

Het was na de Johan Cruijff Schaal de tweede trofee die hij dit seizoen pakte met FC Twente, het was de vijfde nationale beker uit zijn carrière als speler en trainer, en ook al weer de dertiende hoofdprijs.

Het schijnsel van de KNVB-beker leek zondag even een zon van hem alleen en Michel Preud’homme achtte het moment daar voor een stichtelijk woord. Hij nam het journaille onder de arm en sprak: 'Ik hoop dat jullie dít ook onthouden.'

En toen volgde zijn uitleg. 'Ik heb de laatste tijd wel eens laatdunkende commentaren gehoord over de Eredivisie', zei Preud’homme. 'Ik heb ook meegekregen dat er in Nederland niet zoveel waarde wordt gehecht aan de nationale beker. Ik denk echter dat we vandaag twee selecties en twee trainersgroepen aan het werk hebben gezien die honderdtwintig minuten lang alles hebben gegeven. Die met een groot hart hebben gevoetbald en die hebben laten zien de beker wel degelijk heel belangrijk te vinden. FC Twente en Ajax hebben een prachtig spektakel opgevoerd.'

Zelfs Ajacied Demy de Zeeuw, toch een verliezer, bekende na afloop opgenomen te zijn in iets bijzonders. 'Vorig jaar wonnen we de beker in die rare dubbele wedstrijd tegen Feyenoord. Door de sfeer, het vertoonde voetbal en de passie was deze finale veel specialer.'

En dat was-ie. De eindstrijd om de KNVB-beker was jarenlang vooral het schouwtoneel van provincieclubs die een hele schare supporters meenamen die de folkloristisch wedstrijd in De Kuip aangrepen om voor even aan de doem der anonimiteit te ontsnappen. FC Twente-Ajax echter, was een bidprentje van een finale. De twee beste ploegen van Nederland, die urenlang een onverholen verlangen demonstreerden om dat te bevestigen.

Aan niets was te merken dat beide elftallen elkaar zondag nog eens ontmoeten in een competitiewedstrijd die in belang alles overstijgt. De bekerfinale was een temposlag van jewelste. Bal veroveren, de neus richting het vijandelijke doel en gas geven. Telkens weer, op en neer en als schouwspel vele malen meeslepender en zuiverder dan het vooraf zo bejubelde kwartetspel tussen Barcelona en Real Madrid. Het was ook een eindstrijd die bol stond van de kleinsteedse heroïek.

Neem Sander Boschker, de Twentse doelman die dit seizoen plotseling gedegradeerd was naar het bekertoernooi, zijn lot accepteerde als een man en de beker als het ware privatiseerde. Neem Wout Brama en captain Peter Wisgerhof. De eerste werd twee jaar geleden tot zijn ergernis gepasseerd voor de verloren finale tegen SC Heerenveen en de tweede viel al na een kwartier uit. Tegen Ajax haalden ze hun revanche.

En wat te denken van Denny Landzaat die afgelopen zomer nog De Kuip werd uitgejaagd en daar zondag na een grootse wedstrijd de beker in ontvangst nam? En dan was daar nog Marc Janko (foto). De spits werd voor het seizoen voor miljoenen ingelijfd, torste de verwachting van goalgetter met zich mee, maar kon die faam in Enschede nog niet waarmaken. Na maanden vol fysieke malheur en de nodige aanpassingsproblemen mocht hij zondag slechts invallen en maakte prompt de winnende treffer.

Direct na het laatste fluitsignaal zeeg Janko op de knieën, ontkoppelde zich van alles en iedereen en vierde in stilte zijn succes. Hij besefte: uiteindelijk tellen alleen de goals met eeuwigheidswaarde. In vlagen van weemoed en zielenpijn willen we in Nederland nog wel eens wijzen naar de Engelse Cup final als het traditionele voorbeeld hoe bekervoetbal moet worden gespeeld. Sinds afgelopen weekeinde is er een andere waarheid.

Talrijke amateurwedstrijden werden in Nederland verplaatst, omdat de liefhebbers niets wilden missen van de kraker tussen FC Twente en Ajax. Zaterdag, als Manchester City en Stoke City de kicksen onderbinden voor de ooit zo heilige strijd om de FA Cup, staan er in Engeland gewoon vier competitieduels op het programma. FC Twente en Ajax hebben de Nederlandse beker zijn heerlijkheid teruggegeven. Het mooie is: zondag staan beide elftallen weer tegenover elkaar. En wacht ons een droomwedstrijd in het kwadraat.