Wat gaat er om in het hoofd van Mario Balotelli?

29/03/2011 12:00

Mario Balotelli (foto) vindt zichzelf de beste voetballer op aarde. En bovendien een godsgeschenk aan de mensheid. Dat is op zich geen probleem, zolang daar ook daadwerkelijk sprake van is. Bij Balotelli is dat niet het geval. Prima voetballer, absoluut, maar het kost geen enkele moeite dertig betere aanvallers te noemen. En ook op zijn persoonlijkheid valt nog wel iets aan te merken.

Onlangs heb ik hem een tijdje geobserveerd, op het trainingscomplex van Manchester City. Daar had hij zijn auto pal voor de ingang van het hoofdgebouw geparkeerd, met de motorkap bijna tussen de schuifdeuren. De stokoude portier zag de verbazing in mijn ogen en zei hoofdschuddend: 'Je mag raden van wie die auto is.'

Van Balotelli uiteraard. De portier legde uit dat Super Mario geen zin had twintig meter vanaf de parkeerplaats te lopen. De man kon erom lachen, wat bepaald niet opging voor Roberto Mancini, de trainer die even later kwam aanlopen. Mancini gaf Balotelli onder uit de zak, waarna de speler mokkend zijn bolide verplaatste. De twee Italianen kennen elkaar vanuit Milaan, waar ze samen bij Internazionale zaten. En nu moet Mancini wekelijks aan Engelse journalisten uitleggen waarom Balotelli (kostprijs: dertig miljoen euro) wel degelijk een aanwinst is voor Manchester City. Dat komt de coach op steeds meer scepsis te staan.

Zeker na de rode kaart van enkele weken geleden tegen Dinamo Kiev, waarmee Balotelli de ondergang van City in de Europa League inluidde. Het slachtoffer was Goran Popov, de vroegere linksback van SC Heerenveen. Balotelli kwam met een gestrekt been op borsthoogte aanvliegen, schraapte daarna met zijn noppen over de buik van de Macedoniër, nam diens klokkenspel nog even mee en eindigde met een trap na op Popovs linkerbovenbeen. Totale waanzin, die zelfs beschermheer Mancini deed verzuchten dat Balotelli soms 'vreemd gedrag' vertoont. Voorwaar een understatement.

Aangezien dergelijk gedrag meestal niet op zichzelf staat, vroeg ik verschillende clubmensen bij Manchester City naar de achtergronden van Balotelli. Waar komt die woede vandaan? Wat gaat er om in dat hoofd? Vanwaar dat chagrijnige gezicht altijd, nadat hij een doelpunt heeft gemaakt? Wat brengt iemand ertoe als speler van Inter in een Italiaanse tv-show te verschijnen met een shirt van aartsrivaal AC Milan aan? En verbreekt hij vaker relaties per sms, met een voormalige Miss Italië nog wel, zoals onlangs breed werd uitgemeten in de Engelse tabloids?

De meeste antwoorden leidden die middag op het trainingscomplex in Carrington terug naar zijn barre jeugd. Als kind van Ghanese immigranten wordt Mario op driejarige leeftijd ter adoptie afgestaan. Zijn achternaam verandert van Barwuah in Balotelli en onder de vleugels van zijn pleegouders ontwikkelt hij zich tot een van de grootste voetbaltalenten van Italië. Zijn levensverhaal gaat pijnlijk schuren als hij op zeventienjarige leeftijd debuteert voor Internazionale.

De spotlichten zijn amper aangefloept of de biologische ouders van Balotelli melden zich. Ze willen hun zoon terug. Om hun plotselinge wens kracht bij te zetten, laten ze zich door diverse Italiaanse kranten fotograferen, sip kijkend met een shirt van Inter in hun handen. Balotelli is niet onder de indruk en veegt in het openbaar de vloer met ze aan. 'Het zijn goudzoekers', zegt hij klinisch en daarmee is de kous af.

Gebeurtenissen als deze vormen geen vrijbrief voor wangedrag, maar verklaren misschien waarom Balotelli zichzelf voortdurend in zijn voet blijft schieten. Onlangs zat hij tegen Chelsea op de bank en kegelde bondscoach Cesare Prandelli hem uit de nationale selectie van Italië. Balotelli heeft beterschap beloofd. Voor de honderdste keer in zijn nog prille carrière.

Simon Zwartkruis

NB. Deze column werd geschreven, voordat Balotelli deze week opnieuw negatief in het nieuws verscheen toen hij uit verveling met dartpijltjes gooide naar jeugdspelers van Manchester City.